Buna İnanıyorum…
Hayatın her türüne büyük saygı gösterilmesi gerektiğine inanıyorum. İnsanlığın yeryüzüne ve deneyimlerimizi paylaştığımız tüm hayata karşı sorumluluğu olduğuna inanıyorum. (…)
Büyüdükçe, hayata karşı gösterdiğim bu büyük saygının insanlığın tamamı tarafından paylaşılmadığını gördüm. Doğal dünyayı bir hayatlar topluluğu olarak görüp ona saygı göstermek yerine, çevreye sömürülecek kaynaklar bütünü olarak değer biçilmekteydi. Sanayileşme hayatı da bir endüstriye dönüştürmüş durumda: insan yaşantısını zenginleştiren çeşitliliğin özünü sistemli olarak imha ediyor. Kendi başımıza açtığımız ekolojik kriz öyle bir noktaya vardı ki, artık sadece kenarda köşede kalmış, münferit canlı alanlarını tehlikeye sokmakla kalmıyoruz. Sanayimizin ihtirasları yüzünden atmosfere öyle çok zehir boca etmekteyiz ki, gezegenimizin iklimi ürkütücü bir hızda değişiyor. (…)
Bu krizi dizginlemek için pek az şey yapılıyor; kendi ömrümüz içinde, dünya denen bu gezegenin ekolojik olarak yerine getirdiği işlevlerin sonsuza kadar değiştiğine tanık olacağız. (…)
Bütün hayat formlarına olan bağımın beni, yan gelip yatarak bu büyük felaketi seyretmekten alıkoymakta olduğuna inanıyorum. (…) İnanıyorum ki, ister arka bahçemde, isterse dünyanın öbür ucunda olsun, hiçbir canlı, insan hırslarının sonucu olarak acı çekmemeli. İklim değişikliğinin gerçekliği şimdi ve burada; bu, bizim kuşağın ve bizden sonra gelecek kuşakların çevre muharebesidir. Tüm hayatın haysiyet ve onurunu korumak için, kendimi dünya çapındaki bu ekoloji krizini önlemeye adıyorum.
Vermont Üniversitesi son sınıf öğrencisi ve küçük yaşına rağmen yılların çevre aktivisti olan Michelle, 2006 Ekiminde, yukarıda özetlenen manifesto benzeri çarpıcı sınıf ödevini (Çevre 151 dersi) hocasına teslim ettikten iki gün sonra kaçırıldı, ırzına geçildi, sonra da boğularak hunharca öldürüldü.
Yirmi bir yaşındaki bu çevre muharibinden dünyaya miras kalan anahtar kelimelerse şunlar oldu: Hayat, hayat bağları, saygı, sorumluluk, paylaşma, çeşitlilik, haysiyet, onur, muharebe…
Michelle’in anısına, Cosmopolitan dergisi ‘Güzel Kız Nasıl Öldürüldü’ başlıklı bir röportaj yayınladı; gençlik ve çevre duyarlığını yükseltmeye yönelik Michelle Dünya Vakfı (Michelle’s Earth Foundation) faaliyete geçti; ana babası onun adına bir burs tahsis etti ve yukarıda kısmen alıntılanan ‘Buna İnanıyorum’ başlıklı denemesi 2007 yazında Live Earth konserlerinde ve ABD Ulusal Kamu Radyosu’nda (NPR) seslendirildi.
Michelle Gardner-Quinn
Der. Çev; Ömer Madra