Hoşgörü tuzukuru yerleşiklerin dil alıştırmasıdır. Güvenli hayatın tatlı fısıltısı.
Hoşgörülenlerin asla edinemeyeceği altın işlemeli bir kalkan.
Çünkü bir hoşgören bir de hoşgörülen vardır. Yüzyüze durmazlar.
Çoğunlukla hoşgörenin aziz; hoşgörülenin borçlu çıktığı bir alışveriş yüzyüze yapılmaz.
Hoşgörü, tahammülün kızkardeşidir.
Şehirli olanı.
Tahammülün kaslı şiiri, sabrın sedefi vardır. Hoşgörünün ise soğuk damgalı bir hisse senedi.
Hoşgörülecek olan, farklı olan, gücü tartıya çıkmaya yetmeyen, azınlıkta olandır.
Hoşgören ise demokrasiyle, çeşitlilikle, gökkuşağıyla sınanan güçlü.
Hoşgörü, affetmek gibidir. Hoşgöreni yüceltir.
Tanımanın, kabul etmenin imkânsızlığına inanmış sinikler hoşgörüye övgüler düzer.
Hem iyi hem serin olmanın şıklığıdır, hoşgörü.
Merdivenin üst basamaklarında durmaya ant içmiş olanlar, reveranstan vazgeçemez.
Tanımaya vakti, kabul etmeye gönlü olmayanlar birbirlerine hoşgörü üstüne kurulu yepyeni bir dünyadan söz eder.
Oysa hoşgörü üstüne kurulan Barış, ancak gergin bir ateşkes olacaktır.
Hoşgörülenin sıkı gözetim altında tutulduğu, hoşgörüyle prangalanıp bekletildiği araf.
Elbette sınırları da vardır hoşgörünün. Daha sunulurken dile getirilen. Akit imzalanırken.
Hoşgörü zaten bir sınır sorunudur.
Bir de hoşgörüyü, kayıtsızlığın arsız maskesi olarak tanımlayan ‘hoşgör, boşver gitsin’ genişliği vardır ki herkese açıktır. Dünyayı hoyratça anlamından soyarken insanı kendisiyle geçici olarak barıştırır.
Ey yolcu!
Hoşgörme. Merak et. Tanı.
Kimseden hoşgörü dilenme. Bu oyunda iyilik, barış yok.
.Yıldırım Türker .