Uçma yeteneği (UY) 3-4 yaşlarında yitirilmektedir. Ailenin durumu ele almadaki tavrına, ve bununla beraber fiziksel ve çevresel etkenlere bağlı olarak bu süre daha da uzayabilir. Çocuğun kişiliğinin oluşması erken yaş uçma pratikleriyle ve uçma sonrası süreçte gösterdiği tepkilerle yakından ilintilidir.
Vakaların % 82.3’ünde uçma yeteneğinin yitirilmesinin ardından yaşanan süreçte belirgin bir Post Uçuş Travması (PUT) gözlemlenmektedir. Ergenlik yılları, artık kaybedilen ve unutulan uçma yeteneğinden kaynaklanan belli belirsiz bir sıkıntı ve ‘yer’siz bir ‘arzu’ ile şekillenir. Fiziksel uyaranlar (koku, rüzgâr ve ısı değişimleri vb.) geçmiş uçma anılarını bilinçaltı düzeyinde tetikleyebilir ve duyuların normalin üzerinde bir canlılıkla algılanmasına sebep olabilir.
Çocukluk yıllarından kalan ‘Uçma Arzusu’ kimi vakalarda ergenlik sonrasında bilinçaltında bir tutku olarak varlığını sürdürebilmektedir. PUT ile başetmekte güçlük çeken bireyler çeşitli algı bozuklukları ve takıntılara yatkınlık göstermektedirler. Başlıca semptomlar arasında; taşıtlardan ilk atlama konusunda ısrarcı takıntı (tren, vapur, araba, dönmedolap vb.), hava durumunu algılamada bozukluk (kişilerin sıklıkla üşütmesine sebep olmaktadır), partilerde dans pistinde ayakta kalan son kişi olma, alkol ve uyarıcı kullanımı sayılabilir. Uçma bozuklukları gündelik hayata dair basit farklılıklardan ekstrem ve tehlikeli durumlara uzanan bir çeşitlilik göstermektedir.
Çoğu PUT hastaları sosyal yaşamda sorunsuz ya da ufak tefek, zararsız sorunlarla ayakta kalabilmekteyse de ekstrem vakaların dikkatlice gözlenmeleri ve itinayla ele alınmaları gerektiği açıkça ortadadır. Farklı ülkelerden ve farklı sosyal altyapılardan 3.000 PUT vak’ası ve 3000 normal katılımcıyla gerçekleştirilen bir araştırma oldukça tuhaf ve beklenmedik bulgularla sonuçlanmıştır (Uluslararası PUT Araştırma Enstitüsü, 2006). Normal katılımcıların %22.7’si ‘En sevdiğiniz süper kahraman kimdir?’ sorusuna ‘Süpermen’ cevabını verirken; PUT hastaları aynı soruya %88.2 gibi ağırlıklı bir oranda ‘Clark Kent’ cevabını vermiştir. Son derece nadir olmakla beraber kimi özel vakalarda ergenlik sonrasında, hatta yetişkinlik döneminde dahi Uçma Yeteneğinin görülebildiği klinik olarak tespit edilmiştir.1
Peggie Asus . Çev; Sona Ertekin
- Prof. Dr. Peggie Assus; ‘An Introduction to Infantile Flying and Post-flying Trauma Distress’, International PFT Journal, Spiritual University of Butterfly Valley Press, Mayıs 2006.